هنگام که در پهن دشت چشمان شرقی ات

گل بوته های ناب غزل ، غنچه می دهد

دستی میان حنجره تاراج می کند

آوازهای آبی خیل پرنده را

تو را به آینه سوگند ای تمامت صبح

که دل ، به شب پره مسپار در ولایت روز

از : فرانک رودحله

در  دوردست های عبور

صدای بارش روحم را می شنوم

در تنگنای فراموشی خاطره ها

که آرام ، آرام ته نشین می شوند ...

از : مهران فقیهی .

        و اگر هستي، كسي هم به تو عشق بورزد،

           و اگر اين‌گونه نيست، تنهاييت كوتاه باشد،

                 و پس از تنهاييت، نفرت از كسي نيابي،  

     آرزومندم كه اين‌گونه پيش نيايد ......

 اما اگر پيش آمد، بداني چگونه به دور از نااميدي زندگي كني،

 هم‌چنان برايت آرزو دارم دوستاني داشته باشي،

     از جمله دوستان بد و ناپايدار ......

         برخي نادوست و برخي دوست‌دار ..........

 كه دست‌كم يكي در ميانشان بي‌ترديد مورد اعتمادت باشد.

          و چون زندگي بدين گونه است،

 برايت آرزومندم كه دشمن نيز داشته باشي ......

           نه كم و نه زياد، درست به اندازه،

 تا گاهي باورهايت را مورد پرسش قرار دهند،

          كه دست كم يكي از آن‌ها اعتراضش به حق باشد ...

                تا كه زياده به خود غره نشوي.

 و نيز آرزومندم مفيدفايده باشي، نه خيلي غيرضروري .....

            تا در لحظات سخت،

                 وقتي ديگر چيزي باقي نمانده است،

                      همين مفيدبودن كافي باشد تا تو را سرپا نگاه دارد.

 همچنين برايت آرزومندم صبور باشي،

           نه با كساني كه اشتباهات كوچك مي‌كنند ....

                                    چون اين كار ساده‌اي است،

 بلكه با كساني كه اشتباهات بزرگ و جبران‌ناپذير مي‌كنند ...

               و با كاربرد درست صبوريت براي ديگران نمونه شوي.

 و اميدوارم اگر جوان هستي،

                  خيلي به تعجيل، رسيده نشوي ...

                        و اگر رسيده‌اي، به جوان نمايي اصرار نورزي،

                                      و اگر پيري، تسليم نااميدي نشوي ....

 چرا كه هر سني خوشي و ناخوشي خودش را دارد و لازم است

                                                  بگذاريم در ما جريان يابد.

 اميدوارم سگي را نوازش كني، به پرنده‌اي دانه بدهي و به آواز يك

 سهره گوش كني وقتي كه آواي سحرگاهيش را سر‌ مي‌دهد ...

                       چرا كه به اين طريق، احساس زيبايي خواهي يافت ...

                                                                            به رايگان ...

 اميدوارم كه دانه‌اي هم بر خاك بفشاني ...

                              هر چند خرد بوده باشد ...

            و با روييدنش همراه شوي،

                              تا دريابي چقدر زندگي در يك درخت وجود دارد.

 به علاوه اميدوارم پول داشته باشي، زيرا در عمل به آن نيازمندي

 و سالي يكبار پولت را جلو رويت بگذاري و بگويي:

                                            "اين مال من است."،

                           فقط براي اين‌كه روشن كني كدامتان ارباب ديگري است!

 و در پايان، اگر مرد باشي، آرزومندم زن خوبي داشته باشي ...

                         و اگر زني، شوهر خوبي داشته باشي،

                                 كه اگر فردا خسته باشيد، يا پس‌فردا شادمان،

                          باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو بيآغازيد ...

 اگر همه اين‌ها كه گفتم برايت فراهم شد،

                 ديگر چيزي ندارم برايت آرزو كنم .......

  ويكتورهوگو                 

همیشه دوستت دارم

ای سر چشمه ی محبت
ای عشق واقعی
چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است
چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود
بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است
چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای
من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی
تو هوای دلم را با طراوت کردی
زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم
پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

شعر : بهار

من از قصه زندگی ام نمی ترسم
من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.
ای بهار زندگی ام
اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست
اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد
برگرد
باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را
باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا
باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.
بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم
بدان که قلب من هم شکسته
بدان که روحم از همه دردها خسته شده.
این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.
بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام